6-2-2024 

Ik noteer wat indruk op me maakt in dagelijkse interacties. Niet alleen vanwege de toevallige poëtische waarde of de verborgen emoties in wat mensen willen delen, maar vooral wat het prijs geeft over de persoon die de woorden kiest.

Ik ben nieuwsgierig naar de kwetsbaarheid van een ander. Alles kan iedereen overkomen. In mijn werk laat ik dan ook de identiteit van de jij- en de ik-persoon structureel onbenoemd; zo kunnen het twee universele entiteiten zijn. De situatie waarin we verkeren besluit waar onze werelden elkaar kunnen raken. Soms kunnen we op begrip rekenen, soms niet.
Tekst en beeld vormen samen een gedachtenwereld, die zich uit in publicaties, audiovisueel werk en schilderijen. Om te duiden om wat voor interacties het gaat, ontwikkelde ik een beeldtaal die zich verhelderd in een legenda, te vinden in mijn kunstenaarsboek ‘Het is jij of ik’.
Werk maken is een manier van verwerking, waarbij ik steeds meer inzicht en idee krijg over het mens-zijn.

Het boek dat ik wil maken, ’Doodgaan kan altijd nog’, borduurt voort op ‘Het is jij of ik’ én markeert een belangrijke ontwikkeling in mijn werk: de terugkeer van gedichten.
Ten tijde van de ontwikkeling van ‘Het is jij of ik’ brak de pandemie uit en er klonken geluiden in media dat de verschillen tussen mensen groeiden. Nu is die dreiging een voldongen feit: als je tenslotte maar lang genoeg blijft schreeuwen dat de samenleving verhard, dan polariseert die vanzelf.
In mijn nieuwe werk reageer ik hierop, uit zowel persoonlijke beleving als invloeden uit de maatschappij. De multiculturele achterstandswijk waar ik met mijn gezin woon en mijn werk als kunstdocent in verpleeghuizen en bibliotheken dragen hier aan bij. In de bundel laat ik intieme momenten van geluk en verlies samenvloeien. Zoals moeder worden. Ongedeerd blijven na een ongeval. 100 jaar zijn en toch plotseling overlijden. Bekneld zitten in een conflict met buurtgenoten en op zoek zijn naar een verdwenen buurvrouw.
Back to Top